Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι όταν έρχεται η χρυσή αυγή.

Standard
968863_10151717154944579_1935090297_n

Απ’ τον λογαριασμό του @domianos στο facebook.

Κάπως εγγενώς πλέον, ξέρεις ότι κάθε μέρα, διατρέχοντας τις πρωινές ειδήσεις, η καρδιά σου θα βουλιάξει πάλι από κάποια αγαθοεργία των χρυσαυγιτών που έγινε νύχτα, και με τον συνήθη γκανγκστερικό και ύπουλο τρόπο τους. Μερικοί από μας, τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου δεν κοιμόμασταν γιατί παρακολουθούσαμε την διαρκή ροή πληροφόρησης σχετικά την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τον ναζί εγκληματία Γιώργο Ρουπακιά.
Επειδή κάποιες φορές δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, επειδή την ντροπή που δεν έχουν οι χρυσαυγίτες, την κουβαλάμε εμείς. Το αίμα δεν έχει τιμή για την χρυσή αυγή. Ιδίως αν ανήκει σε μετανάστη ή αντιφρονούντα.

Και κάπου εδώ είναι, θεωρώ, καιρός να σταματήσει η εκλογίκευση της εγκληματικής συνενοχής των ψηφοφόρων και των άτυπων υποστηρικτών της από εκείνους που με προκλητική ευκαμψία και διαλλακτικότητα ισχυρίζονται ότι όσοι ψήφισαν την χρυσή αυγή δεν ήξεραν τί ακριβώς έκαναν. Ακόμα και η άποψη που λέει ότι το χέρι του Γιώργου Ρουπακιά το όπλισαν οι 426.025 άνθρωποι που κατέστησαν κοινοβουλευτικό κόμμα μια εγκληματική οργάνωση, αποκρύπτει το ουσιώδες: Ο εκφασισμός δεν είναι ένα μέγεθος ποσοτικά ακριβώς μετρήσιμο, μπορεί να μετρηθεί μόνο ενδεικτικώς.

Το χέρι του Ρουπακιά οπλίστηκε απ΄τους 426.025, απ’ όλους όσοι ασπάζονται την θεωρία των 2 άκρων, όλους όσοι συνδιαλέγονται ή παντρολογούνται με τους ναζί προκειμένου να αντλήσουν απ’ την δεξαμενή των δίποδων ακολούθων τους και κυρίως απ’ όσους συνηγορούν στην άτυπη αναγόρευση της χρυσής αυγής σε ρυθμιστικό παράγοντα της εγκληματικής ζωής της ημεδαπής, παριστάνοντας ότι δεν τρέχει τίποτα. Με τούτα και με κείνα, φτάνουμε σε απροσμέτρητα νούμερα και καλύτερα να σταματήσουμε.

Προφανές είναι δε, ότι η χρυσή αυγή είναι μόνο το επιφαινόμενο της διείσδυσης του φασισμού στην κοινωνία, ο οποίος αναπαράγεται αδιάπτωτα, ενώ οι πασιφιστές επιδίδονται στο ελληνικότατο άθλημα του »πέφτω απ’ τα σύννεφα» πιστεύοντας ότι μόνο ηλικιωμένοι και φουσκωμένοι, απαίδευτοι κάγκουρες προσχωρούν στην ΧΑ, βιάζοντας την κοινή λογική που φυσιολογικά δεν μπορεί να αγνοήσει την μεγάλη απήχηση της σε μικρές και μεσαίες ηλικίες [εκτός αν θεωρήσουμε ότι ένας μέσος 25χρονος χρυσαυγίτης έχει την διαύγεια ενός 85χρονου αφασικού παππού, γενίκευση όχι και τόσο επισφαλής].

Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Ήξεραν. Κι αν δεν ήξεραν, θα έπρεπε να έχουν μάθει από καιρό, πλέον δεν είναι κανείς αθώος. Οφείλουμε να δεχτούμε ότι η κοινωνία μας αποτελείται από μία,διόλου αμελητέα σε μέγεθος, ομάδα που μαστίζεται από ανίατες κοινωνιοπάθειες, που μισεί, απαιτεί αίμα κι εξόντωση, που βρίσκεται αγκυλωμένη στην μπούρδα μιας ρητορικής ελληνικότητας ενώ δεν έχει ψωμί να φάει, που πανηγύριζε όταν το βράδυ της 18η Σεπτεμβρίου η αστυνομία κυνηγούσε τους διαδηλωτές και τους έπνιγε στα δακρυγόνα, που ζητάει »θάνατο στους άπλυτους», που αν συνεχίσουμε έτσι, θα πολλαπλασιάζεται συν τω χρόνω.

Στην αρχή, τους αποκαλέσαμε αγράμματους.
Αργότερα, τους εντάξαμε στην μπαναλιτέ του κακού προκειμένου να δώσουμε λίγο χρόνο στους εαυτούς μας να επεξεργαστούμε ένα φαινόμενο που, τηρουμένων των αναλογιών, μας ήταν ήδη γνωστό. Κι ενόσω οι θιασώτες της καθαριότητας στον αστικό χώρο μάζευαν τσίχλες κι άσπριζαν τοίχους, εκχωρήσαμε  στους φασίστες τις γειτονιές μας για να κραδαίνουν τα μαχαίρια λέγοντας »αυτή είναι η δημοκρατία σας», υποσχόμενοι να καθαρίσουν εκείνοι τον τόπο, κάπως διαφορετικά απ’ τα ορφανά της αστικής ανασύνταξης.
Στο μεταξύ, βέβαια, η συλλογική μας ντροπή είχε ήδη παράξει νεκρούς, ο αναχωρητισμός μας απ’ την ατομική μας ευθύνη νομιμοποίησε τους δολοφόνους κι η κανονικοποίηση που επιβάλλουμε στην παράνοια για να μην τρελαθούμε, μας δίνουν την εντύπωση ότι αύριο δεν θα είναι κάποιος δικός μας στην θέση του Παύλου Φύσσα.

Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο διακύβευμα. Οι κοινωνίες έχουν χώρους όπου φυλάσσουν τα ενθυμήματα της συλλογικής τους μνήμης. Οι πιο σημαντικοί φυσικοί χώροι που διαθέτουν, είναι οι πλατείες που έδωσαν ραντεβού για να συναντηθούν, οι δρόμοι όπου οι άνθρωποι, ενωμένοι, βάδισαν τις λίγες, είναι η αλήθεια, φορές προς την νίκη, τα κατώφλια που διάβηκαν προσπαθώντας να ξεπεράσουν τους διακαιολογημένους φόβους τους, τα Πανεπιστήμια που έβγαλαν αγωνιστές σμιλεύοντας ένα συλλογικό ασυνείδητο μιας αληθινά κοινωνικής ζωής κι εν τέλει οι βιβλιοθήκες και τα μουσεία.
Ο πιο θεσμικός και κατά την γνώμη μου ο πιο επικίνδυνος και αποτυχημένος, ιδεατός χώρος είναι το νομικό πλαίσιο που υποτίθεται ότι τις προστατεύει από ολέθριες επαναλήψεις [πρόκεται για τον ίδιο ιδεατό χώρο που ανέκαθεν χρησιμοποιήτο για να αγκυλώνει τις κοινωνίες].

Με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα αναμοχλεύθηκε κι ο δημόσιος διάλογος σχετικά με το αν πρέπει να τεθεί η χρυσή αυγή εκτός νόμου ενώ παρασχέθηκαν διαβεβαιώσεις απ’ την πλευρά του Δένδια ότι η ελληνική δημοκρατία θα αμυνθεί με νομικά πλαίσια. Οι απόψεις που διάκεινται θετικά προς αυτό το ενδεχόμενο, επιστρέφουν με εμπλουτισμένη πλην όμως ύποπτη επιχειρηματολογία, ύποπτη ακόμα και για τον κλασικό φιλελευθερισμό.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, η χρυσή αυγή λειτουργεί εντός νόμου, αφού βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία τόσο με την ελληνική αστυνομία όσο και με διακεκριμένα μέλη του πολιτικού προσωπικού της χώρας, τα οποία χαριεντίζονται επιδεικτικά με τους χρυσαυγίτες και περιφέρουν με υπεροψία αντί για το »να ξεβρωμίσει ο τόπος» το »πρώτα η ανάπτυξη».
Παρ΄όλα αυτά, ανατέμνοντας το θέμα απ΄την πλευρά της απαγόρευσης και με την βεβαιότητα ότι ο εθνικός νομοθέτης, Βενιζέλος, θα προνοήσει για τα δεόντα παραθυράκια ως επαΐων της νομικής στρεψοδικίας, τίθενται τα εξής ζητήματα:

  • Η δια νόμου απαγόρευση της θεωρητικής φαντασίας επιφέρει πολιτική παραφροσύνη. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ενδεχόμενη απαγόρευση της χρυσής αυγής θα οδηγήσει σε εκτροχιασμό της και η παραγωγή »κοινωνικής υπεραξίας» σε πράξεις συνέργειας με την αστυνομία θα φαντάζει ήπια μεθόδευση. Οι αστικές δημοκρατίες πρέπει να προετοιμαστούν για την υποτροπή των ομάδων που οι ίδιες συντηρούν και από τις οποίες δεν γίνεται να αφαιρέσουν κεκτημένα χωρίς κανένα τίμημα.
  • Η απαγόρευση θα οδηγήσει σε οπισθοχώρηση προς την μυθολογία, η οποία σημειωτέον υφαίνεται απ’ την αρχή της διεύρυνσης της απήχησης της χρυσής αυγής. Οι χρυσαυγίτες θα αδράξουν την ευκαιρία για άλλη μια φορά και αυτοαναγορευθούν σε »διωκόμενους από την δημοκρατία αντισυστημικούς επαναστάτες», κομίζοντας αίγλη και μυστήριο σε μία οργάνωση που κανονικά θα έπρεπε να είχε τσακιστεί παντοιοτρόπως. Παράλληλα θα αποτελέσει τέλειο πόλο έλξης για κάθε ασυνάρτητο, αγανακτισμένο ελληνόψυχο που φέρει πιο πολλά συμπλέγματα κι απ’ την Σώτη Τριανταφύλλου και ψάχνεται διαρκώς για φασαρίες και τραμπουκισμούς και μέχρι τώρα άγετο και φέρετο μεταξύ δικομματισμού και ανελέητων κοινοβουλευτικών ψεκασμών.
  • Η θέσπιση πλαισίου που ποινικοποιεί πολιτικές οργανώσεις, σε μία απ’ τις αγαπημένες διασταλτικές ερμηνείες των νομικών, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως το ιδανικό έρεισμα για την στοχοποίηση πολιτικών ομάδων που ενοχλούν τον Μάκη Βορίδη, τον Σίμο Κεδίκογλου, τον Νίκο Δένδια και τους ομόσταβλούς τους και το χειρότερο, τα ορφανά της νομιμότητας θα συναινούν, επιχαίροντας για την κάθαρση της κοινωνίας απ’ τα »βίαια στοιχεία», οδηγώντας σε απηνείς διώξεις αθώων ανθρώπων.
  • Ακόμα κι αν μια μερίδα του αντιφασιστικού χώρου υιοθετήσει την λογική της απονομιμοποίησης για επικοινωνιακούς σκοπούς, προκαλώντας δηλαδή τα κόμματα του κοινοβουλίου, που νομοθετούν, να θέσουν εκτός εκτός νόμου την ΧΑ ώστε να αποδείξουν την απροθυμία τους να την αφοπλίσουν νομικά κι ότι εξαντλούνται σε υποσχέσεις δημοκρατίας, η τακτική αυτή είναι επικίνδυνη. Ο φασισμός είναι συστημικής φύσεως φαινόμενο και δεν μπορεί να πολεμηθεί με τα εργαλεία που τον παράγουν, δηλαδή τον πολιτικό κόσμο και το νομικό πλαίσιο. Η αριστερά [δεν μιλάω για τον αναρχικό χώρο, γιατί αν παρουσίαζε κι αυτός επιχειρηματολογία με νομική υπόσταση, εντάξει, θα έπρεπε να πάμε όλοι να παραδοθούμε] θα λοιδορηθεί πανταχόθεν αν επικαλεστεί νομικές λύσεις, ενώ δεν μπορεί να κινητοποιήσει κοινωνικές, διακυβεύοντας μάλιστα την διοχέτευση ενός μηνύματος στην κοινωνία, η [επικοινωνιακή] αλληγορία του οποίου μόνο περαιτέρω σύγχυση θα προκαλέσει. Και ξέρουμε όλοι ποιος κερδίζει όταν επικρατεί σύγχυση. Συνεπώς, μία πρόκληση που κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γίνει αντιληπτή ως τέτοια πρέπει να αποσοβηθεί και σύσσωμο το αντιφασιστικό κίνημα να αποτινάξει ευκαιριακά επικοινωνιακά τεχνάσματα που εν τέλει θα το υπονομεύσουν.

Όμως ακόμα οι κοινωνίες εμπιστεύονται πιο πολύ την νομιμότητα παρά την δύναμη που οι ίδιες κατέχουν. Και φοβούνται. Ο φασισμός τρέφεται και διογκώνεται απ’ τον τρόμο που συνοδεύει την ιδέα του. Το μείζον, επομένως, έγκειται στο να μην κυριευθούμε από φόβο, να μην περιχαρακωθούμε στην φοβικότητα που περιβάλλει μια εγκληματική ομάδα που τα περισσότερα εκτελεστικά όργανα της οποίας είναι ανείπωτα θρασύδειλοι τραμπούκοι.

Αν αποφασίζαμε ότι δεν αφήσουμε κανένα περιθώριο στον εκφασισμό που διέπει ακόμη και τα πιο μικρά σ’ αυτήν την ζωή, αν η γυναίκα που κατ’ ευφημισμό ταξινομείται στο ανθρώπινο είδος είχε αποδοκιμαστεί ανηλεώς απ’ τους περαστικούς της Αρεοπαγίτου όταν κλώτσησε το τσιγγανάκι, αν ο ελεγκτής του τρόλλεϋ είχε ξεφτιλιστεί όσο ξεφτίλισε τον νεαρό που σκοτώθηκε, αν οι φασίστες δεν έμπαιναν απ’ την κλειδαρότρυπα που τους επιτρέπει η μικρότητα της παρασιτικής τους φύσης, δεν θα είχαμε νεκρούς.

Η καντιανή θεώρηση της χρήσης του ιδιωτικού και του δημόσιου Λόγου [που στην ιδανική κατάσταση ωριμότητας της ανθρωπότητας λειτουργεί διακριτά, αφήνοντας και πάλι πολλά και δικαιολογημένα παρεξηγήσιμα σημεία] δίνει μία απ’ τις πολλές εξηγήσεις για τον λόγο που αφήνουμε όλα αυτά τα συμβάντα να εξακτινώνουν την δύναμη της χρυσής αυγής πέρα απ’ την διάμετρο του πυρήνα μιας αμοιβάδας, που κατά κάποιον τρόπο ορίζει και το διανοητικό διαμέτρημα των μελών της.

Οι άνθρωποι στην δημόσια χρήση του Λόγου, στο πλαίσιο της »έλλογης ανθρωπότητας» υποτίθεται ότι εκφράζονται ελεύθερα και υποθέτουμε ότι κάτι τέτοιο έχει εφαρμογή σε περιπτώσεις καταγγελίας καθεστώτων, εγκλημάτων πολέμου κ.ο.κ.
Αντιθέτως, προβαίνουν σε ιδιωτική, πειθήνια, δηλαδή, χρήση του Λόγου όταν βρίσκονται υπόλογοι σε οποιονδήποτε μηχανισμό [στρατιωτικοί, φορολογούμενοι, κληρικοί κ.ο.κ], άρα οφείλουν να προσέχουν την συμπεριφορά και τα λεγόμενά τους εξαιτίας της δαμόκλειου σπάθης που επικρέμαται ως τιμωρία σε ενδεχόμενη εκτροπή.

Όπως εξηγεί ο Φουκώ στο »Τί είναι Διαφωτισμός», ο Καντ δεν έχει την απαίτηση να υπακούν οι άνθρωποι τυφλά στις άνωθες επιταγές, αλλά να προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους σ΄αυτές. Όχι κι εξόχως δημοκρατική κι ελεύθερη προτροπή, θα λέγαμε.

Στην περίπτωση, όχι των υποστηρικτών της χρυσής αυγής, αλλά της σιωπηλής μερίδας του πληθυσμού που στρέφει το βλέμμα αλλού ενόσω στην Αμυγδαλέζα εξοντώνονται μετανάστες και οι χρυσαυγίτες περιπολούν στους δρόμους ξεκοιλιάζοντας κατά βούληση όποιον τους καπνίσει, η ιδιωτική χρήση του Λόγου καταδεικνύει ότι η ανοχή προς την χρυσή αυγή, και κάνοντας την αφαίρεση, σ’ αυτά που εκείνη πρεσβεύει, προκύπτει απ’ το γεγονός ότι έχει καταστεί σ’ έναν μηχανισμό υπακοής.

Συνεπώς, χρυσή αυγή δεν μπορεί έτσι απλά να απονομιμοποιηθεί με θεσμικό τρόπο γιατί στις συνειδήσεις των ανθρώπων, έχει ήδη εδραιωθεί ως καθεστώς, υπό τον φόβο του οποίου σιωπούν και »προσέχουν την συμπεριφορά» στα ΜΜΜ, στις πλατείες, στους δρόμους, στα μαγαζιά, στα γήπεδα.

Αυτό καθιστά πασιφανές, ότι η ήττα της χρυσής αυγής δεν είναι νομικό αλλά αμιγώς κοινωνικό ζήτημα. Επί τη βάσει αυτή, ο ελάχιστος αντιφασισμός που μπορούμε να επιδείξουμε, είναι να διαλύουμε τους φασίστες κάθε φορά που αρχίζουν να σπέρνουν τους ανέμους τους, μην επιτρέποντας δράσεις μόνο για Αίλυνες, προλαμβάνοντας την κατάληψη των γειτονιών μας απ’ το μίσος τους κι αναδεικνύοντας ταυτόχρονα εκείνα τα σημεία της αφήγησής τους που και οι ίδιοι αδυνατούν να εξηγήσουν και καταρρίπτοντας τα μυθεύματά τους. Ακόμη, η βία προσωπικά δεν με βρίσκει αντίθετη, τουναντίον, στην περίπτωση αυτών των εγκληματιών είναι τουλάχιστον αναγκαία. Το να επιχειρήσει, για παράδειγμα, να απωθήσει κανείς χωρίς βία τους χρυσαυγίτες που την έπεσαν στο Παύλο Φύσσα, ισοδυναμεί με εθελούσια κάθοδο στον τάφο.

Όπως επίσης το να προσπαθήσει κανείς να καταστήσει τον φασισμό άποψη, θέλοντας να ακούσει και την »άλλη πλευρά» , θα έπρεπε να τον κατατάσσει ως ομοειδή με τους χρυσαυγίτες. Στον αντίποδα, είναι εσφαλμένη τακτική οι αντιφασίστες να παρασύρονται υπό των φόβο της θεωρίας των 2 άκρων και να αυτολογοκρίνονται, για να μην απισχνάσουν την αντιφασιστική ρητορική. Όποιος χρειάζεται τεκμήρια για να πειστεί περί της ανορθολογικότητας και της επικινδυνότητάς της ή δηλώνει μετέωρος, έχει ήδη περάσει στην άλλη πλευρά. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι το να προσπαθεί κανείς πλέον να καταρρίψει την θεωρία των 2 άκρων έχει καταντήσει το ίδιο αναποτελεσματικό με την προσπάθεια να πείσει έναν χριστιανοταλιμπάν να απομαγικοποιήσει τον συμπλεγματισμό του.

Ως μία μικρή ένδειξη σεβασμού στον νεκρό Παύλο Φύσσα, στους εκατοντάδες νεκρούς μετανάστες και μη, των οποίων τα ονόματα δεν θα μάθουμε ποτέ και στους ανθρώπους που κυνηγήθηκαν και καταστάλθηκαν βιαίως απ’ την αστυνομία αυτές τις μέρες και όλες τις σκοτεινές μέρες, οφείλουμε να καταλάβουμε τον φασισμό. Κι έπειτα να τον τσακίσουμε όποτε, όπου και όπως ο καθένας μπορεί. Χωρίς πασιφισμούς, ρεσώ, συμβολικές διαμαρτυρίες, lifestyle, εκλογικεύσεις και ψυχραιμίες. Να τον τσακίσουμε.

Ήταν το νταζαππαράτ σας. Τσίου.

*Κι όπως πάντα, κάτι μικροπράγματα για το τέλος:
»41χρονος μαχαίρωσε 34χρονο».
Αυτή ήταν η μετριοπαθής [σε σημείο που προσιδιάζει στην μπόχα που υπονόμου] διατύπωση που χρησιμοποίησε η Νάντια Αλεξίου και διάφορες σελίδες εκτόξευσης ιντερνετικού εμετού για να περιγράψουν αρχικά αυτό που ακόμα και οι ευσυγκίνητοι δημοκράτες που χλευάζουμε θα αποκαλούσαν »χρυσαυγίτης μαχαίρωσε αντιφασίστα».

Συνεπώς η διατύπωση πρέπει να μετατραπεί ως εξής:
»Ο χρυσαυγίτης Γιώργος Ρουπακιάς δολοφόνησε με δύο μαχαιριές τον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι κατόπιν τηλεφωνικής παραγγελίας, αφού πρώτα τον κυνήγησε μαζί με άλλους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, έχοντας ως συνενόχους μέλη της ομάδας ΔΙ.ΑΣ κι ένα τμήμα της κοινωνίας».
Κι ας μην χωράει σε 140 χαρακτήρες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s